Þjóðólfr ór Hvini: Ynglingatal

Þjóðólfr ór Hvini: Ynglingatal 1-38 [Þjóð,1,1-38]
Skjald I B 007-014 [FJ]	HkrI.004-014, 017-032 [BA]
1. Varð framgengt, þars Fróði bjó, feigðar orð, es at Fjölni kom; siklingi svigðis geira vágr vindlauss of viða skyldi. 2. En dagskjarr Dúrnis niðja salvörðuðr Sveigði vélti, þás í stein enn stórgeði Dusla konr ept dvergi hljóp, ok salr bjartr þeira Sökmímis jötunbyggðr við jöfri gein. 3. En á vit Vilja bróður vitta véttr Vanlanda kom, þás trollkund of troða skyldi liðs grímhildr ljóna bága, ok sá brann á beði Skútu menglötuðr, es mara kvaldi. 4. Ok Vísburs vilja byrgi sævar niðr svelga knátti, þás meinþjóf markar öttu setrs verjendr á sinn föður; ok allvald í arinkjóli glóða garmr glymjandi beit. 5. Hitt vas fyrr at fold ruðu sverðberendr sínum drótni, ok landherr af lífs vönum dreyrug vópn Dómalda bar, þás árgjörn Jóta dolgi Svía kind of sóa skyldi. 6. Ok þess opt of Yngva hrør fróða menn of fregit hafðak, hvar Dómarr á dynjanda bana Hóalfs of borinn væri; nú þat veitk, at verkbitinn Fjölnis niðr við Fýri brann. 7. Kveðkat dul, nema Dyggva hrør Glitnis gnó at gamni hefr, þvít jódís Ulfs ok Narfa konungmann kjósa skyldi; ok allvald Yngva þjóðar Loka mær of leikinn hefr. 8. Frák at Dagr dauða orði frægðar fúss of fara skyldi, þás valteins til Vörva kom spakfrömuðr spörs at hefna. 9. Ok þat orð á austrvega vísa ferð frá vígi bar, at þann gram of geta skyldi sløngviþref Sleipnis verðar. 10. Þat telk undr, ef Agna her Skjalfar róð at sköpum þóttu, þás gœðing með gollmeni Loga dís at lopti hóf, hinn's við Taur temja skyldi svalan hest Signýjar vers. 11. Fell Alrekr, þars Eiríki bróður vópn at bana urðu, ok hnakkmars með höfuðfetlum Dags fríendr of drepask kvóðu; fráat maðr áðr eykja greiði Freys afspring í folk hafa. 12. Ok varð hinn, es Alfr of vá, vörðr véstalls, of veginn liggja, es döglingr dreyrgan mæki öfundgjarn á Yngva rauð. 13. Vasa þat bært at Bera skyldi valsœfendr vígs of hvetja, þás brœðr tveir at bönum urðusk, óþurfendr of afbrýði. 14. Varð Jörundr, hinn's endr of dó, lífs of lattr í Limafirði, þás hábrjóstr hörva Sleipnir bana Goðlaugs of bera skyldi; ok Hagbarðs hersa valdi höðnu leif at halsi gekk. 15. Knátti endr at Upsölum ána-sótt Aun of standa, ok þrálífr þiggja skyldi jóðs alað öðru sinni. 16. Ok sveiðurs at sér hverfði mækis hlut enn mjávara, es okhreins óttunga hrjóðr lögðis odd liggjandi drakk; máttit hárr hjarðar mæki austrkonungr upp of halda. 17. Ok lofsæll ór landi fló Týs óttungr Tunna ríki, en flæming farra trjónu jötuns eykr á Agli rauð. 18. Sás of austr áðan hafði brúna hörg of borinn lengi, en skíðlauss Skilfinga nið hœfis hjörr til hjarta stóð. 19. Fell Óttarr und ara greipar dugandligr fyr Dana vópnum; þann hergamr hrægum fœti, víts borinn, á Vendli sparn. 20. Þau frák verk Váts ok Fasta sœnskri þjóð at sögum verða, at eylands jarlar Fróða vígfrömuð of veginn höfðu. 21. Þat frák enn, at Aðils fjörvi vitta véttr of viða skyldi ok dáðgjarn af drasils bógum Freys óttungr falla skyldi. 22. Ok við aur ægir hjarna bragnings burs of blandinn varð, ok dáðsæll deyja skyldi Ála dolgr at Upsölum. 23. Veitk Eysteins enda folginn lokins lífs á Lófundi, ok sikling með Svíum kvóðu józka menn inni brenna. 24. Ok bitsótt í brandnói hlíðar þangs á hilmi rann, þás timbrfastr toptar nökkvi, flotna fullr, of fylki brann. 25. Þat stökk upp, at Yngvari Sýslu kind of sóit hafði, ljóshömum við lagar hjarta herr eistneskr at hilmi vá; ok austmarr jöfri sœnskum Gymis ljóð at gamni kveðr. 26. Varð Önundr Jónakrs bura harmi heptr und Himinfjöllum, ok ofvæg Eista dolgi heipt hrísungs at hendi kom; ok sá frömuðr foldar beinum Högna hrørs of horfinn vas. 27. Ok Ingjald ífjörvan trað reyks rösuðr á Ræningi, þás húsþjófr hyrjar leistum goðkynning í gögnum sté. 28. Ok sá yrðr allri þjóðu sanngörvastr með Svíum þótti, es hann sjalfr sínu fjörvi frœknu fyrstr of fara skyldi. 29. Ok við vág, hinn's við arði, hræ Áleifs ölgylðir svalg, ok glóðfjalgr görvar leysti sonr Fornjóts af Svía jöfri; sá áttkonr frá Upsölum Lofða kyns fyr löngu hvarf. 30. Þar frá hverr, at Halfdanar sökmiðlendr sakna skyldu, ok hallvarps hlífi-nauma þjóðkonung á Þótni tók; ok Skereið í Skíringssal of brynjalfs beinum drúpir. 31. En Eysteinn fyr ási fór til Býleists bróður meyjar, ok nú liggr und lagar beinum rekks löðuðr á raðar broddi, þars élkaldr hjá jöfur gauzkum Vöðlu straumr at vági kømr. 32. Ok til þings þriðja jöfri Hveðrungs mær ór heimi bauð, þás Halfdanr, sás Holtum bjó, norna dóms of notit hafði; ok buðlung á Borrói sigrhafendr síðan fólu. 33. Varð Goðrøðr enn göfugláti lómi beittr, sás löngu vas, ok umbróð, at ölum stilli, höfuð heiptrœkt at hilmi dró. 34. Ok launsigr enn lómgeði Ósu órr af jöfri bar, ok buðlungr á beði fornum Stíflusunds of stunginn vas. 35. Ok niðkvísl í Nóregi þróttar Þrós of þróazk hafði; réð Áleifr Upsa forðum víðri grund ok Vestmari, [goðum glíkr, ok Grenlands fylki.] 36. Unz fótverkr við Foldar þröm virða vin of viða skyldi; liggr gunndjarfr á Geirstöðum herkonungr haugi ausinn. 37. Þat veitk bazt und blóum himni kenninafn, svát konungr eigi, es Rögnvaldr, reiðar stjóri, heiðum-hárr of heitinn es. [ok mildgeðr markar dróttinn.]	Varð framgengt, þars Fróði bjó, feigðarorð, es at Fjölni kom; ok sikling svigðis geira vágr vindlauss of viða skyldi. En dagskjarr Durnis niðja salvörðuðr Sveigði vélti, þás í stein enn stórgeði Dusla konr ept dvergi hljóp, ok salr bjartr þeira Sökmímis jötunbyggðr við jöfri gein. En á vit Vilja bróður vitta véttr Vanlanda kom, þás trollkund of troða skyldi liðs grímhildr ljóna bága, ok sá brann á beði Skútu menglötuðr, es mara kvaldi. Ok Vísburs vilja byrgi sævar niðr svelga knátti, þás meinþjóf markar öttu setrs verjendr á sinn föður, ok allvald í arinkjóli glóða garmr glymjandi beit. Hitt vas fyrr, at fold ruðu sverðberendr sínum dróttni, ok landherr af lífs vönum dreyrug vópn Dómalda bar, þás árgjörn Jóta dolgi Svía kind of sóa skyldi. Ok ek þess opt of yngva hrør fróða menn of fregit hafðak, hvar Dómarr á dynjanda bana Hóolfs of borinn væri. Nú ek þat veit, at verkbitinn Fjölnis niðr við Fýri brann. Kveðkat ek dul, nema Dyggva hrør glitnis Gnó at gamni hefr, þvít jódís Ulfs ok Narfa konungmann kjósa skyldi, ok allvald Yngva þjóðar Loka mær of leikinn hefr. Frák, at Dagr dauðaorði, frægðar fúss, of fara skyldi, þás valteins til Vörva kom spakfrömuðr spörs at hefna. Ok þat orð á austrvega vísa ferð frá vígi bar, at þann gram of geta skyldi slönguþref sleipnis verðar. Þat telk undr, ef Agna her Skjalfar róð at sköpum þóttu, þás gœðing með gullmeni Loga dís at lopti hóf, hinns við taur temja skyldi svalan hest Signýjar vers. Fell Alrekr, þars Eiríki bróður vópn at bana urðu, ok hnakkmars með haufuðfetlum Dags fríendr of drepask kvóðu. Fráat maðr áðr eykja greiði Freys afspring í folk hafa. Ok varð hinn, es Alfr of vá, vörðr véstalls, of veginn liggja, es Döglingr dreyrgan mæki öfundgjarn á Yngva rauð. Vasa þat bært at Bera skyldi valsœfendr vígs of hvetja, þás brœðr tveir at bönum urðusk, óþurfendr of afbrýði. Varð Jörundr, hinns endr of dó, lífs of lattr í Limafirði, þás hábrjóstr hörva sleipnir bana Guðlaugs of bera skyldi, ok Hagbarðs hersa valdi höðnu leif at halsi gekk. Knátti endr at Uppsölum ánasótt Aun of standa, ok þrálífr þiggja skyldi jóðs alað öðru sinni. Ok sveiðurs at sér hverfði mækis hlut enn mjóvara, es okhreins óttunga rjóðr lögðis odd liggjandi drakk. Máttit hárr hjarðar mæki austrkonungr upp of halda. Ok lofsæll ór landi fló Týs óttungr Tunna ríki. En flæming farra trjónu jötuns eykr á Agli rauð, sás of austmörk áðan hafði brúna hörg of borinn lengi, en skíðlauss Skilfinga nið hœfis hjörr til hjarta stóð. Fell Óttarr und ara greipar, dugandligr, fyr Dana vópnum; þann hergamr hrægum fœti, víts borinn, á Vendli sparn. Þau frák verk Vötts ok Fasta sœnskri þjóð at sögum verða, at eylands jarlar Fróða vígfrömuð of veginn höfðu. Þat frák enn, at Aðils fjörvi vitta véttr of viða skyldi ok dáðgjarn af drasils bógum Freys óttungr falla skyldi. Ok við aur ægir hjarna bragnings burs of blandinn varð, ok dagsæll deyja skyldi Ála dolgr at Uppsölum. Veitk Eysteins enda folginn lokins lífs á Lófundi, ok sikling með Svíum kvóðu józka menn inni brenna. Ok bitsótt í brandnói hlíðar þangs á hilmi rann, þás timbrfastr toptar nökkvi, flotna fullr, of fylki brann. Þat stökk upp, at Yngvari Sýslu kind of sóit hafði ok ljóshömum við lagar hjarta herr eistneskr at hilmi vá, ok austmarr jöfri föllnum Gymis ljóð at gamni kveðr. Varð Önundr Jónakrs bura harmi heptr und Himinfjöllum, ok ofvæg Eistra dolgi heipt hrísungs at hendi kom, ok sá frömuðr foldar beinum Högna hrørs of horfinn vas. Ok Ingjald ífjörvan trað reyks rösuðr á Ræningi, þás húsþjófr hyrjar leistum goðkynning í gögnum steig. Ok sá yrðr allri þjóðu sanngörvastr með Svíum þótti, es hann sjalfr sínu fjörvi frœknu fyrstr of fara vildi. Ok við vág, hinns viðjar ... hræ Óláfs ölgylðir svalg, ok glóðfjalgr götvar leysti sonr Fornjóts af Svía jöfri. Sá áttkonr frá Uppsölum lofða kyns fyr löngu hvarf. Þar frá hverr, at Halfdanar sökmiðlendr sakna skyldu, ok hallvarps hlífinauma þjóðkonung á Þótni tók. Ok Skæreið í Skíringssal of brynjalfs beinum drúpir. En Eysteinn fyr ási fór til Býleists bróður meyjar, ok nú liggr und lagar beinum rekks löðuðr á raðar braddi, þars élkaldr hjá jöfur gauzkum Vöðlu straumr at vági kømr. Ok til þings þriðja jöfri Hveðrungs mær ór heimi bauð, þás Halfdan, sás Holtum bjó, norna dóms of notit hafði. Ok buðlung á Borrói sigrhafendr síðan fólu. Varð Guðrøðr enn göfugláti lómi beittr, sás fyr löngu vas, ok umbróð, at ölum stilli, höfuð heiptrœkt at hilmi dró. Ok launsigr enn lómgeði Ósu órr af jöfri bar, ok buðlungr á beði fornum Stíflusunds of stunginn vas. Ok niðkvísl í Nóregi þróttar Þrós of þróazk hafði. Réð Óláfr ofsa forðum víðri grund of Vestmari, unz fótverkr við Foldar þröm vígmiðlung of viða skyldi. Nú liggr gunndjarfr á Geirstöðum herkonungr haugi ausinn. Þat veitk bazt und blóum himni kenninafn, svát konungr eigi, es Rögnvaldr reiðar stjóri heiðumhór of heitinn es.
Skjald I B 014 [FJ]	3GT.092 [TK]
38? Höfuðbaðm, þars heiðsæi á fjörnis fjöllum drýgði.	Höfuðbaðm, þar er heiðsæi á fjörnis fjöllum drýgði.