25.12.06

Gleðileg jól allir saman.

Vonandi hafið þið öll haft það sem best í gær og vonandi verður restin jafn fín hjá öllum.

20.12.06

Sálartetrið er allt að skríða saman eftir átök síðustu vikna. Eftir því sem árin líða (og próftörnum fjölgar) kemst ég meira og meira að því að það er ekki fyrir venjulegt fólk að lesa fyrir próf í margar vikur stanslaust.

Þangað til í fyrra hafði ég aldrei fundið fyrir miklu prófstressi nema þegar ég fór í stigspróf á flautuna og í vélritunarpróf í Versló (?). Núna hins vegar er ég alltaf alveg helluð í prófum, get ekki sofið og er bara hálfgerð taugahrúga. Þetta hefur verið mjög slæmt núna síðustu daga, díses hvað kröfuréttur er leiðinlegur. Ég er ekki viss um að ég mæli með því við nokkurn mann að fara í lögfræði eftir að hafa þurft að lesa þennan viðbjóð. Ég fæ alveg hroll bara við það að skrifa þetta.

Nóttin var án efa ein sú versta sem ég hef upplifað, svaf ekki nema í ca. einn og hálfan tíma og sá stutti svefn varð nánast að engu því mig dreymdi einhverja verstu martröð í heimi.

En ég vona að þetta hafi sloppið, ég stefndi hvorki hærra né lægra en 6 og ég vona svo sannarlega að það hafist. Ég get ekki ímyndað mér að þurfa að lesa orðið framsalshafi einu sinni enn.

Framundan eru bara jólagjafakaup, partý, bjórdrykkja, góður matur, góðir vinir og gott stuð. Ég eiginlega hlakka líka bara til að þrífa íbúðina okkar, sem staðfestir kenningu mína um að próf geri mann geðveikan.

Ég mun ekki senda jólakort frekar en fyrri ár, en hver veit nema ég taki upp á því að 'senda' munnleg jólakort eins og í fyrra. Þið getið allavega beðið spennt.

11.12.06

Fyrsta prófið kláraðist á laugardaginn. Allt leit út fyrir að það yrði tekið með trompi, enda fyrstu 70% þess nokkurn veginn rústað. Síðustu 10% voru líka allt í lagi. Ég kýs að reyna að gleyma því sem kom á milli, enda tómt rugl. Það er því nokkuð ljóst að prófið verður ekki tekið með trompi, en ég er nokkuð viss um hvaða einkunn ég fæ.

Reynslan segir mér að ef á prófi er 20% spurning sem ég get ekki svarað fæ ég 6,5. Þetta gerðist á samningarétti fyrir ári og á eignarétti í vor. Ég myndi ekki hata að fá 7 - en svona er þetta bara, örlögin verða ekki flúin.

Eftir prófið tók ég svo tvær góðar lotur af svefni, og nú er ég í óðaönn að ýta út öllum einkamálaréttarfarsfróðleik og fylla í staðinn hausinn af refsirétti.

Refsiréttur er skemmtilegur. Refsiréttur er líka þess eðils að það er hægt að tala um hann við annað fólk án þess að vera álitinn skrýtinn. Háttatímanum í gær var t.d. seinkað verulega og klipið duglega af svefninum til þess að spjalla við Stíg um hina ýmsu dóma. Flestir eiga það sammerkt að vera ógeðslegir. Það er eitthvað sem maður tengir við, ótrúlegt en satt. Það er mun auðveldara að muna dóm um konu sem kveikir í eiginmanninum sínum en um A sem kaupir hús af B og C á veðrétt í því.

Þetta er eiginlega í fyrsta skipti sem ég er verulega að skemmta mér í próflestrinum. Með það í huga ætla ég að snúa mér aftur að óbeinum athafnaleysisbrotum.

8.12.06

Lyktarskynið getur verið furðulegt. Ég hef oft heyrt að ég sé með furðulegt lyktarskyn, þ.e. að mér finnst góð lykt af asnalegum hlutum og að sama skapi meika ég ekki suma lykt. T.d. er stelpan sem situr fyrir framan mig í skólanum alltaf með ógó vont ilmvatn. Ég veit nákvæmlega hvaða ilmvatn það er vegna þess að litla systir mín notar það líka stundum. Britney Spears ilmvatnið, höfuðverksvaldandi viðbjóður. Það sama gildir um rautt extra tyggjó, eða annað með Spearmint lykt. Hausverkur. Það vill þó svo óheppilega til að það er uppáhalds tyggjóið hans Stígs.

Það hefur því komið til margra árekstra á milli okkar, og þeir eru allir rekjanlegir til mismunandi lyktarskyns. Ég og Stígur ræddum þetta fram og aftur í gærkvöldi og gerðum margar sniðugar tilraunir með lykt og niðurstaðan var sú að við erum með akkurat gagnstætt lyktarskyn.

Mér finnst góð lykt af flestum kemískum efnum. Dæmi um það eru t.d. hreinsiefni, bensín (sem er þó ekki kemískt held ég), tússpennar, naglalakk, þvottaefni, rúðupiss og slíkt. Sem sagt, allt hlutir sem má ekki þefa af.
Stíg finnst aftur á móti góð lykt af gúmmí, brennandi hlutum, t.d. eldspýtum, pappír og kertum og hann hélt því fram að það væri eðlilegt.
Hann meikar svo ekki að þefa af þeim hlutum sem mér finnst fýsilegir og það er akkurat öfugt, ég meina kommon, hverjum finnst góð lykt af gúmmí? Ég er samt tilbúin að gúddera eldspýturnar, en aðrir brennandi hlutir eiga ekki upp á borðið hjá mér.

Ég hef oft heyrt að lyktarskynið spili stóran þátt í því hverjum maður laðast að, t.d. á konum að finnast svitalykt karlmanna æsandi og karlmönnum einhver kvenleg lykt æsandi, veit ekki alveg hvaða lykt það er samt. Ég laðast vissulega mjög að Stíg, og ekki er hann angandi af svitalykt allan daginn. Það hlýtur því að vera einhver önnur lykt sem er svona aðlaðandi. Ég vil einnig meina að Stígur sé pínu skotinn í mér og ekki veit ég hvað veldur því, allavega ekki fyrr en í gær.

Eftir ítarlegar rannsóknir hlýtur niðurstaðan að vera sú að Stígur lykti eins og tússpenni og ég eins og gúmmí. Þar sem ég er mjög oft í kringum Stíg hlýtur því mjög fljótlega að koma að því að heilinn minn hætti að virka, þar sem það er bannað að þefa af tússpennum.

Æjæjæj. Eins gott að hann hugsi um mig þegar ég er orðin ónýt.

4.12.06

Nú er þetta bara að verða fyndið, ég get svarið það. Ég fór í háttinn á skikkanlegum tíma í gærkvöldi, enda er metnaðurinn að kikka inn og þá dugar ekki að vaka fram eftir nóttu, nema maður sé að læra auðvitað.

Um fimmleytið, þegar Stígur var að fara að sofa (honum finnst það skikkanlegur tími), vakti hann mig því allt í kringum og undir rúminu var risastór pollur. Við leituðum nokkuð lengi að orsökinni, en komumst svo að því að þetta var ofninum að kenna. Þó ekki nýja, fína ofninum okkar, heldur ofninum sem sér um að hita íbúðina. Hvað er annars í gangi með þessa íbúð?

Ég er nú í óðaönn að velta því fyrir mér hvað mun klikka næst. Kannski detta svalirnar af, klósettið stíflast, sturtan eyðileggst eða geymslan hverfur. Það verður allavega spennandi að sjá.

Annars er ég nokkuð sátt með afrek síðustu daga. Eyddi öllum gærdeginum í lærdóm heima fyrir, stórslysalaust, og réttarfarið er farið (haha) að liggja nokkuð vel fyrir mér bara held ég. Nú er ég mætt í Öskju og ætla að eyða deginum þar. Ég kem nánast aldrei inn í Öskju nema í próflestri, en það er alveg ágætt að læra hér.

20. desember er dagurinn sem beðið er eftir með óþreyju, en þangað til á ég eftir að leggja að baki nokkur hundruð blaðsíður af misskemmtilegum lögfræðibókum. Djöfull er alltaf gaman að vera í prófum.

17.11.06

Ég hefði betur lofsamað íbúðina mína aðeins meira. Tveimur dögum eftir að pabbi setti upp spegilinn datt hann niður og brotnaði. Það tók nú ekki langan tíma að komast yfir það, en næst ætla ég að festa hann betur.

Á miðvikudagskvöldið gerðist þó öllu verra atvik. Þeir sem hafa heimsótt mig hafa e.t.v. tekið eftir því að í roki (sérstaklega þegar það er norðan- eða norðvestanátt, held ég allavega) er mjög erfitt að eiga við útidyrahurðina, því hún á það til að fjúka upp. Þetta hafði farið mjög í taugarnar á mér og þegar ég kom heim eftir vinnu á miðvikudaginn fór ég sérstaklega varlega í að opna hurðina, því rokið var fáránlega mikið. En allt kom fyrir ekki og hurðin fauk svona líka upp og glerið í henni splundraðist út um allt. Ég fékk auðvitað móðursýkiskast, og greyið Stígur, sem var inni í íbúðinni, vissi ekkert hvað var í gangi. Ég hljóp bara niður og hann mátti sjá um að loka. Það var auðvitað allt í glerbrotum og þau fuku yfir allt bílastæðið, þjófavarnir í bílum vældu og fólk hljóp öskrandi í skjól. Mjög dramatískt allt.

Ég vildi auðvitað fá þetta lagað og reyndi að hringja í öll neyðarnúmer stúdentagarðanna en ekkert þeirra virkaði. Svo reyndi ég að hringja í 112 en þeir hlógu bara að mér. Sem betur fer búum ég og Stígur svo vel að eiga indæla feður sem voru tilbúnir til að eyða einum og hálfum tíma í að redda þessu fyrir okkur. Þeir eru sannar hetjur.

Svo frétti ég af því áðan að það sama gerðist í íbúð 510 í gær, klárlega einhver galli í þessum hurðum. Ég veit þó að yndislega fólkið hjá FS er að fara yfir málið og vonandi kemst einhver endanleg lausn á þetta bráðlega, t.d. væri góð hugmynd að láta hurðirnar bara opnast inn en ekki út.

Nú er hurðin okkar samt megatöff, alveg eins og í alvöru slömmi, með tréplötu í staðinn fyrir rúðu. Ég var að spá í að mála eða skrifa eitthvað feitt á hana, hefur bara ekki dottið neitt nógu sniðugt í hug. Hugmyndir eru vel þegnar og ef einhvern vantar útrás fyrir sköpunargleðina má hann gjarnan taka hana út á hurðinni okkar.

8.11.06

Nú er íbúðin okkar Stígs loksins að verða alveg íbúðarhæf. Einn mesti gleðidagur í langan tíma var í fyrradag þegar við fengum ofn. Það er í alvörunni erfiðara en maður heldur að hafa engan ofn, sérstaklega þegar maður er bara með tvær hellur. Ég geri mér fulla grein fyrir að þetta er ákveðið lúxusvandamál, en mér líður mun betur með ofn í íbúðinni. Við fyrstu notkun komumst við líka að því að reykskynjarinn virkar, sem er gott. Ofninn hefur nánast verið í stöðugri notkun og miklar kræsingar sem koma út úr honum.

Pabbi kom svo í gær og setti upp spegil (nú þarf ég ekki lengur að standa uppi á stól til að sjá mig alla í speglinum) og lagaði ísskápinn, sem var mjög pirrandi því hann opnaðist öfugt.

Nú vantar ekki nema eina, tvær myndir á veggina og þá er þetta perfekt...eða svona, allavega eins gott og það getur orðið. Kannski maður fari að splæsa í innflutningspartý. Skynsamlegast væri þó að bíða með það þangað til eftir próf. Sjáum til.

Annars er alltaf nóg að gera. Röskvustúss út í gegn, alltaf jafn gaman. Nú er í gangi skemmtileg (reyndar misskemmtileg) umræða um jafnréttismál á milli Vöku og Röskvu, ég held með Röskvu. Bendi á blogg Ölmu og Þóris í því samhengi. Prófkjör hjá Samfó í Reykjavík er líka um helgina, ég er oggupínkulítið búin að stússast í því. Vildi glöð hafa gert meira, enda mikið af frambærilegu fólki í framboði þar, en maður verður víst að forgangsraða.

Ég vil samt hvetja alla til að taka þátt, en prófkjörið fer fram á laugardaginn, milli 10 og 18 í Þróttaraheimilinu. Ég mæli sérstaklega með Ágústi Ólafi, Bryndísi Ísfold og Kristrúnu Heimis. Allt topp fólk.

26.10.06

Úff. Ég er búin að eiga einhvern versta morgun í laaaangan tíma. Þetta byrjaði allt með því að ég vaknaði klukkan að verða hálfátta og eyddi um 10 mínútum í að snýta mér þar sem ég er of kvefuð. Við morgunverðarborðið las ég reyndar afar skemmtilegar Röskvufréttir sem komu út í dag.

Svo æddi ég út í kuldann, uppdúðuð, en samt var ekkert auðvelt að labba í skólann. Hálka, slydda og ískuldi, ekki gott svona snemma á morgnana. En ég gafst þó ekki upp og mætti á réttum tíma í Lögberg. Í dyrunum mætti ég nokkrum blautum samnemendum mínum sem tjáðu mér að Réttarfar félli niður vegna veikinda. Frábært alveg, því ég átti að mæta í annan tíma kl. 10, og því tók því eiginlega ekki að fara heim.

Í staðinn ákvað ég að fara á Þjóðarbókhlöðuna því mig vantaði að ljósrita eina grein sem ég á að lesa og bókasafnið í Lögbergi opnar ekki fyrr en 10. Þannig ég fór út í kuldann aftur og þegar ég var á Suðurgötunni að bíða eftir grænum kalli kom þessi líka svaka tussa á jeppa og svetti risa vatsgusu yfir mig alla. Dóni.

Svo var helvítis bókin ekki til á Bókhlöðunni. Ég ætlaði að vera rosalega sniðug og fór því niður í bæ til þess að leigja bókina á Borgarbókasafninu. En neiii, það safn opnaði ekki fyrr en 10 og klukkan var bara rétt rúmlega 9. Þegar ég komst að því var ég verulega að íhuga að fara bara heim og leggjast undir sæng í allan dag. En ég huggaði mig með því að leyfa mér að fá mér dýrindis latte á Kaffitári í Þjóðminjasafninu áður en kröfurétturinn byrjaði.

Ég ætla að vera undir sæng í dag...eða allavega til þrjú þegar næsti tími byrjar. Það er þó bót í máli að það er frí í skólanum á morgun, vúhú.

22.10.06

Þá er Airwaves hátíðin víst að renna sitt skeið. Nokkuð fín helgi bara í heildina. Ég slapp blessunarlega við allar raðir, nema nokkrar klósettraðir sem sumar hverjar voru óendanlega langar. Ég er ekki frá því að það sé bara betra fyrirkomulag á þessu á útitónlistarhátíðunum, pissa úti á Hróarskeldu eða fara á kamarinn á Pukkelpop. Það tók allavega ekki allan daginn þar, samt óneitanlega örlítið ósnyrtilegra.

Hátíðin byrjaði á Grand rokk þar sem Retro Stefsson tróðu upp. Ég fylltist gríðarlegu stolti, enda flestir í bandinu "krakkarnir mínir" eins og ég kalla þá. Þau stóðu sig samt með prýði og uppskáru mikið klapp (og uppklapp meira að segja) og fína gagnrýni á pitchfork. Mjög töff, mæli með því að fólk tékki á þessu bandi.

Ég hafði líka ofsalega gaman af Islands, sem spiluðu á föstudagskvöldinu. Platan þeirra er búin að vera í stöðugri spilun hjá mér í allt sumar og ég var búin að hlakka ofsalega mikið til að sjá þá. Þeir ollu mér ekki vonbrigðum, nema að því leyti að ég hefði viljað sjá fleiri lög frá þeim. Auðvitað vill maður það alltaf.

Í gærkvöldi varð ég svo ástfangin. Gott dæmi um ást við fyrstu sýn, eða allvega fyrstu hlustun. Ég hafði heyrt mjög góða hluti um Jens Lekman, en ekkert heyrt með honum, nema eitt lag held ég. Hann var æði, eiginlega hápunktur hátíðarinnar. Jens var einn með gítarinn sinn, sem samt leit út eins og úkúlele, og hann hélst heilum sal hugföngnum með frábærum söng og einhverjum fyndnustu textum sem ég hef heyrt. Nú sit ég ein heima og hlusta á plötuna hans, mjög góð, og ég held að hún verði spiluð nokkrum sinnum í viðbót. Ég væri feitt til í að sjá hann aftur, sérstaklega með bandinu sem hann er víst vanur að koma fram með. Vonandi snýr hann aftur.

Að mínu mati voru þetta hápunktar hátíðarinnar að þessu sinni. Samt sá ég margt annað gott, t.d. Sprengjuhöllina sem er að verða ein af mínum uppáhalds íslensku hljómsveitum, Hjaltalín sem voru spikfeit og alveg hreint frábær, Benna Hemm Hemm, Love is all, Metric og Patrick Watson, sem voru mjög mjög feitir. Mér skilst einmitt að þeir séu að spila aftur í kvöld ásamt Canadian allstars, pæling að tékka á því.

Samt er auðvitað leiðinlegt að geta ekki séð allt og ég hefði t.d. alveg verið til í að sjá Wolf Parade og The Whitest Boy Alive. Vonandi gefst tækifæri til þess síðar.

Nú er ég bara þreytt eftir helgina, ennþá pakksödd eftir geðveika máltíð á Austur Indíafjelaginu í gær og ennþá með suð í eyrunum eftir að heyrnarlausi hljóðmaðurinn á The Go! Team fór illa með hljóðhimnurnar mínar.

Í hverjum mánuði síðan í júní hef ég alltaf farið á einhverja feita tónleika, eða tónlistarhátíð, ca. um miðjan mánuðinn. Næst verður það Sufjan Stevens, ég er bara strax farin að hlakka til. Þetta er alveg siður til að halda í, vonandi verður eitthvað feitt í desember.

12.10.06

Dagurinn í dag var svo góður. Vona að framhaldið verði feitt.

Meira um það síðar.

En hér er vísbending: VÍSBENDING

9.10.06

Skrifið undir þetta:



Ert þú hugsandi Íslendingur? Þá geturðu ekki látið þið vanta á Austurvöll á fimmtudaginn klukkan 15:30.

3.10.06

Ég fæ það stundum á tilfinninguna að ég hafi allt of mikið að gera. Ég fíla það samt eiginlega bara, þó ég viti að ég eigi eftir að sjá eftir því þegar kemur að prófum. Í upphafi þessarar viku hófst þó átak sem miðar að því að mæta alltaf í skólann, og það hefur tekist alla vikuna. Það verður vonandi til þess að samviskubitið verður minna í desember.

Átök og herferðir, það eru mínar ær og kýr þessa dagana þar sem ég er á fullu að skipuleggja herferð sem Stúdentaráð ætlar að standa fyrir í október, á sömu dögum og hið alræmda Októberfest. Markmiðið með herferðinni er að koma háskólamenntun í umræðuna, það eru nú að koma kosningar og því ekki seinna vænna. Það er alveg stórmerkilegt hvað stjórnvöld virðast hafa lítinn áhuga á Háskóla Íslands, nema kannski á einhverjum tyllidögum. Það fer svo mikið í taugarnar á mér að það nær engri átt. Það liggur við að ég verði pirruð við að horfa á hvern einasta fréttatíma núna þar sem annað hvort er verið að tala um fjárlagafrumvarpið og útgjaldaaukningu í þetta og hitt og hvað ríkissjóður standi vel og blablabla eða þá Kárahnjúkavirkjun, og maður hefur nú einhverja hugmynd um hvað hún kostaði. Reyndar er ég á móti henni af öðrum ástæðum líka, en það er annað mál og efni í aðra færslu.

Málið er bara að í rauninni er öll pólitík spurning um forgangsröðun. Hvort maður vill skattalækkun á hátekjufólk eða lágtekjufólk, hvort maður vill leikskóla eða elliheimili, hvort maður vill eina Kárahnjúkavirkjun eða reka Háskóla Íslands með sæmd í 10 ár o.s.frv. Einföldun, ég veit, en þetta er pælingin. Það eru ekki til endalausir peningar og það þarf að ákveða hvert þeir eiga að fara. Arðsemi er lykilorð, Kárahnjúkavirkjun á víst að vera megagóð fjárfesting og það á víst að vera betra að lækka skatta á hátekjufólk því það skilar þá meira til baka til samfélagsins. Stjórnvöld skilja þetta, þau hugsa svona. Ég er á móti svona hugsunarhætti, nema í einu tilviki, þegar við tölum um menntamál, þá virðast hins vegar stjórnvöldin vera ósammála mér. Háskóli Íslands skilar svo margfalt margfalt meira til þjóðarinnar en nokkuð annað á Íslandi - og jafnvel nokkuð annað í útlöndum líka. Af hverju er það ekki viðurkennt? Af hverju þarf Háskóli Íslands að berjast fyrir hverri krónu? Af hverju skilja stjórnvöld ekki að vel menntuð þjóð er betri þjóð? Af hverju skilja þau ekki að skólagjöld eru vond?

Ég er að vinna að því fyrir Stúdentaráð, stúdenta alla, Háskólann og landsmenn að troða þessu inn í hausinn á stjórnvöldum, það gerist vonandi í eitt skipti fyrir öll þann 12. október. Það þurfa samt ALLIR að mæta. Enda vita allir að stjórnvöld hafa ekkert alltaf rétt fyrir sér og sérstaklega ekki í þessu.

21.9.06

Ég sá auglýsta mjög áhugaverða og þarfa ráðstefnu sem fram fer á laugardaginn. Yfirskriftin er ÍMYND 2006 og fjallar ráðstefnan um málefni átröskunarsjúkdóma.

Eitt sem mér finnst þó ógó skrýtið, um kvöldið eru styrktartónleikar þar sem m.a. koma fram Dr. Mister & Mr. Handsome. Ef einhver hljómsveit hefur neikvæð áhrif á sjálfsmynd unlingsstúlkna (og fleiri auðvitað) þá er það sú hljómsveit.

Vonandi verður ráðstefnan betri en textar kvenhataranna og kókhausanna.

20.9.06

Ég er ekki búin að vera dugleg að blogga, heldur hef ég verið mjög mjög léleg. Ástæðurnar eru fjölmargar en hér eru nokkur dæmi um sökudólga: leti, of mikið að gera, Stígur hefur tekið yfir tölvuna mína til að spila Spider Solitaire, So You Think You Can Dance-æði, lærdómur (smá allavega) og vesen á interneti.

Annars er lífið bara fínt þessa dagana. Ég sakna að vísu tveggja tanna sem voru dregnar úr mér í gær, en ég er að vinna úr sorginni, þetta er allt að koma. Tanndrátturinn kom þó skemmtilega á óvart, á margan hátt. Ég var búin að vera fokk stressuð fyrir þetta og átti meira að segja erfitt með að einbeita mér í skólanum um morguninn því ég sá í sífellu fyrir mér, og ég sver það að ég fann fyrir því, að það væri verið að snúa upp á jaxlana mína og þeir væru að brotna og nuddast við beinin og hinar tennurnar og svona. Það munaði í alvörunni ekki miklu að ég hefði ælt svona korteri fyrir tanndrátt.

Hryllingssögur sem fullt af fólki hafði sagt mér af svipuðum aðgerðum áttu svo við engin rök að styðjast. Ekki þurfti að skera, ekki þurfti að saga, ekki kom gröftur, engar tennur brotnuðu og ekki var þetta vont né mjög óþægilegt. Svo tók þetta ekki nema ca. 10 mínútur og var u.þ.b. helmingi ódýrara en ég bjóst við. Ég er samt uppdópuð af íbúfeni, get bara borðað fljótandi fæði og er með blóðbragð í munninum ennþá...en samt. Framar vonum. Næstum svo mikið að ég mæli með þessu.

30.8.06

Nú get ég ekki orða bundist.

Árni Johnsen að fá uppreisn æru. Ég get vel fallist á það að hann er búinn að sitja af sér sína refsingu og þá megi í raun segja að hann sé búinn að borga skuld sína við samfélagið. En mér finnst nú fulllangt gengið að veita honum uppreisn æru. Týpískt líka að það gerist þegar forsetinn (sem stundum hefur sýnt ágætisdómgreind) er í útlöndum og því er það bara Sólveig Pétursdóttir, Björn Bjarna, Geir H. Haarde og Gunnlaugur Claessen sem stjórna þessu.

Röksemdafærslan finnst mér samt best. Þetta er eiginlega bara hlægilegt, en skemmitlega fordæmisgefandi að sama skapi. Björn og félagar í dómsmálaráðuneytinu segja að gefa eigi Árna kost á því að bjóða sig fram til Alþingis og svo geti kjósendur bara valið hvort þeir treysta honum eða ekki.

Svona í fljótu bragði sé ég eiginlega allt að þessum rökum.

Í fyrsta lagi er ekkert fordæmi til um túlkun hugtaksins 'óflekkað mannorð' í kosningalögunum og því ekkert sem segir að maður megi ekki hafa dóm á bakinu til að bjóða sig fram. Gunnar Örlygsson sat nú inni fyrstu mánuðina eftir að hann var kjörinn á þing. Fyrir mér er Árni enn með mjög mjög flekkað mannorð og hann mun verða það það sem eftir er, uppreisn æru breytir þar engu. Hann hefði bara átt að hugsa út í það áður en hann fór að stela hellum og bjálkum.

Í öðru lagi treysti ég ekki Vestmanneyingum og öðrum sveitavargi til þess að skera úr um það hvort Árni sé kjörgengur eða ekki. Fólk sem fer á þjóðhátíð virðist tengjast Árna einhverjum óskiljanlegum og ógeðslegum böndum sem skapa of mikið goodwill í hans garð.

Í þriðja og jafnframt sniðugasta lagi þýðir þetta í raun að hvaða dæmdi glæpamaður sem er getur biðlað til dómsmálaráðherra um að fá uppreisn æru bara af því hann vill fara í framboð. Ég sé ekki að Árni eigi að njóta neinna sérréttinda, þetta hlýtur að verða framkvæmdin hér eftir.

Ég panta hér með að skrifa BA ritgerð um þetta efni.